تاریخچه چای

چای واژه ای چینی و نام یک گیاه است. واژه چای بیشتر در چین و شمال هندوستان بکار می رفته که تقریبا با همان تلفظ وارد زبان پارسی شده است.نام این گیاه در گویش چینی جنوبی چای و در گویش چینی شمالی به صورت تِی تلفظ می‌شد و هردو تلفظی از یک واژه یگانه در چینی قدیمی است.


مصرف چای ابتدا در قبایل چینی مرسوم بوده و تاریخ دقیقی از زمان ورود آن به ایران در دست نیست، ولی طبق اسنادی مصرف آن به اواخر قرن پانزدهم بر می گردد.البته با ورود اسلام به ایران و طی یک دوره قهوه جای نوشیدنی های ناپسند دوران قبل را گرفت ولی به واسطه مسیر جاده ابریشم و رواج تجارت دریایی، چای سریعا از طریق چین و هندوستان جای قهوه را در بین ایرانیان گرفت.

بعد از تلاش های نا موفق عده ای در جهت کشت چای در ایران، در نهایت با احتمام محمد میرزای چای کار ملقب به کاشف السلطنه که یکی از ژنرال های کنسول ایران در هند بود کشت چای در شمال ایران ( بدلیل مشابهت با آب و هوای هندوستان) آغاز گردید.

اولین باغات چای علی رغم مخالفت محافل مختلف بوسیله مقداری بذر و سه هزار اصله نهال در لاهیجان و کلار آباد ( سال 1279 ه.ش) راه اندازی شد.